10 Kasım 2012 Cumartesi

Kuran'ı ezberlemek anlamına gelen hafızlık statüsüne Atatürk'ün bakışı: Beynin sulanması.


Kuran'ı ezberlemek anlamına gelen hafızlık statüsüne Atatürk'ün bakışı: Beynin sulanması.
 

"Türk'ler Arap'ların dinini kabul etmeden evvel de büyük bir millet idi. Arap dinini kabul ettikten sonra, bu din, ne Arapların, ne aynı dinde bulunan Acemlerin ve ne de Mısırlıların vesairenin Türk'lerle birleşip bir millet teşkil etmelerine hiçbir şekilde tesir etmedi.. Bilakis, Türk milletinin milli rabıtalarını gevşetti, milli hislerini, milli heyecanını uyuşturdu. Bu pek tabii idi. Çünkü Muhammed'in kurduğu dinin gayesi milliyetlerin fevkinde şamil bir Arap milliyeti siyasetine müncer oluyordu. Bu arap fikri ümmet kelimesi ile ifade olundu. Muhammed'in dinini kabul edenler, kendilerini unutmağa hayatlarını Allah kelimesinin her yerde yükseltilmesine hasr etmeğe mecburdular. Bununla beraber, Allah'a kendi lisanında değil Allah'ın Arap kavmine gönderdiği Arapça kitapla ibadet ve münacatta bulunacaktı. Arapça öğrenmedikçe Allah'a ne dediğini bilmeyecekti. Bu vaziyyet karşısında Türk Milleti bir çok asırlar ne yaptığını ne yapacağını bilmeksizin adeta bir kelimesinin manasını bilmediği halde Kuran'ı ezberlemekten beyni sulanmış hafızlara döndüler."

- Kaynak: ATATÜRK, 1931, Lise için yazdığı Medeni Bilgiler kitabı

 
 
 
Kuran'a göre islâm "bütün insanlara" gönderilmiş bir dindir. Atatürk'ün islâm'ı "Araplar'ın dini" olarak tanımlaması, İslâm hakkındaki fikrini özetlemektedir.

Aynı şekilde, Kuran'a göre "ümmet" ifadesi de İslâm dinine inanan bütün insanları karşılayan bir kavramdır. Fakat Atatürk, "ümmet" ifadesinin Muhammed'in kabileleri birleştirerek yaratmak istediği "Arap milliyeti" fikrinin sonucu olarak değerlendirmiştir.

İslâm dinine göre Kuran bütün insanlığa gönderilmiştir. Atatürk'e göre ise Kuran: "Allah'ın Arap kavmine gönderdiği Arapça kitap"

Kuran'ı ezberlemek anlamına gelen hafızlık statüsüne Atatürk'ün bakışı: Beynin sulanması.
 
- Kaynak: ATATÜRK, 1931, Lise için yazdığı Medeni Bilgiler kitabı
 

MİMAR SİNAN’DAN SÜPRİZ MEKTUP



MİMAR SİNAN’DAN SÜPRİZ MEKTUP

 
Birkaç yıl önce Süleymaniye Cami’sinin yıkılma tehlikesiyle karşı karşıya kalması üzerine en yetkin mimar ve mühendislerden oluşan bir ekip, camiinin bütün yükünü taşıyan kemerleri incelemeye aldı.
 
Kemerlerin içinde gizli bir bölme ekibin dikkatini çekti.

Bölmede, Mimar Sinan’ın imzasını taşıyan Osmanlıca bir mektup vardı. Mektup’ta şöyle yazıyordu:

“Bu notu bulduğunuza göre kemerlerden birinin kilit taşı aşındı ve nasıl değiştirileceğini bilmiyorsunuz.”

Koca Sinan kademe kademe kilit taşının nasıl değiştirileceğini anlatıyordu. Heyet, Sinan’ın söylediklerini aynen uyguladı. Süleymaniye Camii böylelikle kurtarıldı. Bu not şimdi Topkapı Sarayı’nda saklanıyor.


Asırlar önceki bu incelik ve feraset, umarız günümüz mimarlarına ve müteahhitlerine örnek olur...

Vahdettin kaçtı mı, kaçırıldı mı?


Vahdettin kaçtı mı, kaçırıldı mı?

 
 
Deniz Baykal şimdi de 'padişahlık' tartışmasını açtı. Ve hatırlatmayı ihmal etmedi: Son padişah bir İngiliz gemisine binerek kaçmıştı! Güya birkaç densizin 'Padişah' dediği Başbakan'a aba altından sopa gösteriyor. Sen de bir darbede soluğu ABD'de alabilirsin, demeye getiriyor.
 
Yanağından oltaya yakalanmış balık gibi çırpınıyor hafızamız. Çırpınarak kurtulacağını sanıyor. Bilmiyor ki, her çırpınışı, iğneyi etine biraz daha batırmaktadır.
 
Kendilerini Atatürk'ün yerine koyanlardan bıktık, usandık artık. Onu paravana yapanların her darbeyi nasıl bir soygun filmine dönüştürdüklerini görmekten gına geldi. 27 Mayıs'tan sonra annemin parmağındaki alyansı zorla alanların kendilerini ömür boyu dokunulmaz kılıp tabii senatör ilan ettirdiklerini unutmadık.
Atatürkçü olduğunu iddia edenlerin, 7 Mart 1924 günkü "Akşam" gazetesinde çıkan şu habere ne diyeceklerini merak ediyorum:
"Dün, Meclis'teki en mühim hadise, Gazi Paşa'nın parti grubundaki teklifiydi. İsmet Paşa Osmanlı hanedanına mensup kadınların memleketten çıkarılmamasının Meclis ve Cumhuriyet için bir şefkat eseri olacağı hakkındaki onun bu teklifini bildirdi. O anda odanın içinde kasırgalar koptu. Mebuslar masaların üzerine çıkarak:
 
- "Olamaz!" diye bağrışıyorlar, bu teklife isyan ediyorlardı. Mebuslara hakim olan psikoloji, merhamete ve şefkate yer bırakmıyordu. İtirazlar gittikçe yükseliyor:
 
- "Yalnız sağ olanları değil, ölenlerin kemiklerini bile memleketten atmalı!" sesleri duyuluyordu. Bu durum karşısında Gazi Paşa teklifini geri almıştır."
 
Konumuza dönersek, şahsen Sultan Vahdettin'in yurtdışına kaçtığını değil, "kaçırıldığını" düşünüyorum. Çünkü baskılar, tehditler, sarayın çevresinde tabanca atmalar vs. ile zaten İstanbul'da yaşaması fiilen imkânsız hale getirilmişti. Amaç, kendiliğinden kaçmasını sağlamaktı. Fakat nereye?
Nitekim 17 Kasım 1922 sabah saat 6'da HMS Malaya adlı savaş gemisiyle yola çıktıktan sonra haber alıp Yıldız Sarayı'na gelen Ankara hükümeti temsilcisi Refet (Bele) Paşa'nın, o sırada ağlamakta olan Vahdettin'in yaverlerinden Sadrazam Tevfik Paşa'nın oğlu Ali Nuri Bey'e, "Ağlama Ali Bey, kaçtığı iyi oldu, ya kalsa idi biz onu ne yapardık?"[1] sözü, gerçeği aydınlatmaya yeter. Bir başka deyişle, eğer Halife Vahdettin gitmeyip sarayda kalmış olsaydı, Ankara'nın niyeti düpedüz onu idam etmekti.
Aynı Ali Nuri Bey'in, oğlu Şefik Okday tarafından yazılan hatıratında babasının ağzından doldurulan bir bant kaydından bahsedilir.[2] Ali Nuri Bey, saraya gelen ve 30 Ağustos Zaferi'ni müjdeleyen raporu okuyunca Vahdettin'in, yaverine zafer haberini birkaç kere tekrarlatarak sevindiğini belli ettiğini anlatır. Hatta o hafta cuma selamlığının, zaferin şerefine Yıldız Camii'nde değil, yanı başında Yavuz Sultan Selim'in yattığı Sultan Selim Camii'nde yapıldığını ve Padişah'ın da halkla beraber o gün İstiklal Savaşı şehitleri için dua ettiğini biliyoruz.


İşte Atatürk'ün gerçek adı


İşte Atatürk'ün gerçek adı


Atatürk'ün adı Mustafa Kemal değil.Sadece Kamal. 

Atatürk'ün Nüfus Hüviyet Cüzdanında isim olarak KEMAL değil,KAMAL yazıyor.


Türkiye Cumhuriyeti Kurucusu Atatürk'ün öldüğünde adı 'Mustafa Kemal Atatürk' değildi. Çünkü Atatürk nüfus cüzdanında yaptığı son değişiklikle adını değiştirmiş.


Tarihçi-yazar Mustafa Armağan, 'Mustafa Kemal'in hayatından yazılmayan bir sayfa'yı yazı. Armağan'a göre, Mustafa Kemal Atatürk ölümünden 4 sene önce adını değiştirmiş ve nüfus cüzdanından "Mustafa" ismini atmış, "Kemal" ismini de Kamâl' diye değiştirmiş. 


İşte Armağan'ın konuyla ilgili o bölüm: "Mustafa Kemal Paşa'nın 54 yaşından sonra adını değiştirmesi olayı üzerinde nedense durulmamıştır. 1934 Kasım'ına kadar "Gazi Mustafa Kemal" diye imza atan ilk Cumhurbaşkanımız, çıkarılan kanunla “Mustafa”yı tamamen reddetmiş, yalnızca “Kemal” adını bırakmıştı. Yeni çıkardığı nüfus cüzdanında ise bu defa “Kemal”i kale anlamına geldiğini söylediği “Kamâl” ile değiştirmiş ve adını resmen “Kamâl Atatürk” yapmıştı. 


Yani bugün “Gazi Mustafa Kemal”, “Mustafa Kemal Atatürk” veya “Kemal Atatürk” diyenler bu özel kanuna ve nüfus cüzdanındaki sarih bilgiye karşı gelmiş oluyorlar. Bilelim ki, öldüğünde adı Kamâl, soyadı Atatürk'tü. Yine bilelim ki, “Mustafa Kemal”i kendisi hayattayken öldürmüştü!"

Mustafa Armağan

Tüfeği Keşfeden ve Avrupa’lılara Öğreten,


Tüfeği Keşfeden ve Avrupa’lılara Öğreten,
Türk Komutanı Ebû Müslim el-Horâsânî’nin Yâveriydi!..


Müverrih Osmân’ın, “Tüfek”le İlgili Çarpık İddiâları
Kökünden Çürüten Rivâyeti


“İstanbul’un fethinde tüfek kullanılmadığı” yönündeki asılsız iddiâlara bir cevap olarak, “top” ve “tüfek” gibi ateşli silâhların Osmanlı ordusuna daha kuruluş yıllarında iken girdiğini belirtmiş; “top”un ilk olarak Orhan Gâzî zamanında kullanılmaya başlandığını, “tüfek”le ilgili ilk târihî kayıtlara ise Murâd Hüdâvendigâr Hân döneminde rastlandığını ifâde etmiş ve bunları ortaya koyarken Osmanlı târihinin en eski yazılı kaynaklarından deliller getirmiştik.(1)

Şimdi ise tüfeğin kim tarafından, hangi târihte îcâd edildiğini gösteren çok önemli bir rivâyet naklederek, bu tür asılsız iddiâları ve yersiz tartışmaları tamamen ortadan kaldıracak ve tüfeğin Osmanlı ordusuna belirttiğimiz târihten çok daha önce girdiğini gösteren kesin bir delil ortaya koyacağız.

“Tüfek” İlk Olarak
Hangi Târihte İcâd Edildi?


Tüfeğin icâd edildiği târih, târih kaynaklarının birçoğunda on dördüncü yüzyılın ortaları olarak gösterilmiş ve bu iddiâ bir ezber şeklinde günümüze kadar gelmiştir. Yerli ve yabancı pek çok târihçinin ortak iddiâsına göre, “tüfek”, her önemli icat gibi Avrupa’lılar tarafından(!) keşfedilmiş ve müslüman milletlere çok daha sonraları(?) girmiştir. Bu mesnedsiz iddiâ, Osmanlı’ya kin kusarak beslenen “târihçi” sıfatındaki bazı “tahrifçi”lerin iştahını kabartmış, bu bilgi ve belge fukarâları fırsattan istifâde yol bulup, “İstanbul’un fethinde tüfek kullanılmadığı” iddiâsını âdetâ ağızlarına sakız yapmış ve kendilerini bununla tatmin etmeye kalkışmışlardır.
Üstelik ortaya atılan bütün bu iddiâlar, peşin olarak “Avrupa’lıların keşfettiği(!) tüfeğin, Osmanlılar’a ne zaman geçtiği” iddiâsı üstüne kurulmuş, işin “tüfeğin îcâdı” ile ilgili yönü unutulmuş, böylelikle “tüfeğin Avrupa’lılar tarafından bulunduğu” yalanı kaşla göz arasında herkese yutturulmuştur!
Peki “tüfek” gibi, savaşlarda bugün dahî önemini koruyan bu kadar önemli bir silâh gerçekten Avrupa’lılar tarafından icâd edilmişti de, biz mi onlardan öğrenmiştik; yoksa tam aksine biz îcâd etmiştik de, kâfirler tıpkı “medeniyet” gibi onu da bizden mi öğrenmişlerdi?

İlk “Tüfek” Horasan’lı Ebû Müslim’in
Yâveri Tarafından Keşfedilmişti!..


Yakın dönem târihçilerinden Hüseyin Nihâl Atsız 1936 yılında uğradığı bir sahaf dükkânında, daha önce hiçbir yerde görmediği yazma bir eserle karşılaşmış, içinde Türkler’in çok eski târihlerine ait önemli bilgiler bulunduğunu anlamış ve eserin yalnız “Türkler”le ilgili kısmını Osmanlıca olarak, aslına uygun bir imlâ ile defter sayfalarına yazmıştı. Bu eser, Sultan Üçüncü Murâd Han dönemi müverrihlerinden Bayburt’lu Osmân tarafından yazılmış olan “Tevârîh-i Cedîd-i Mir’ât-ı Cihân”dır. İkinci bir nüshası bulunmayan ve İkinci Dünya Savaşı’ndan biraz önce Almanya’ya götürülen eser, bombardıman esnâsında yanarak târihe karışmıştır. Atsız’ın deftere kaydettiği kısım, eserden geriye kalan yegâne parçadır ve bugün Süleymâniye Kütüphânesi Mikrofilm ve Fotokopi arşivlerinde(2) yer almaktadır.
Müverrih Bayburt’lu Osmân “Tevârîh-i Cedîd-i Mir’ât-ı Cihân” adlı eserinde; “hukemâ-i mütekaddimînden”, yâni eski İslâm filozoflarından rivâyetle “tüfeng peydâsına sebeb” olan kişinin, yaklaşık bin üç yüz sene önce yaşayan, büyük Türk komutanı Ebû Müslim el-Horasânî’nin yâverlerinden biri olduğunu(3) îlân etmişti!..
Müellif’in Orhan Gâzî dönemini anlatırken naklettiği “Hikâyet”e göre; “Hulefâ’-i râşidîn’den (Dört halîfe) soñra, Yezîd’üñ evlâdı çünki ‘âleme hükm itdi, Horasân’dan Ebu’l-Müslim hurûc idüp (ortaya çıkıp) Şâm’a geldükde, ‘Ahmed-i Zemcî’ dirlerdi, Kahramân-ı Kâtil neslinden Horasân’da bir pehlüvân vâr idi.”(4) Bu yiğit kişi “Zemc adlu bir köyde olurdı”, bu nedenle “Zemcî” diye anılırdı.(5) Aslen Horasan’lı olan Ahmed-i Zemcî, kendisi gibi Horasan’lı olan büyük Türk komutanı “Ebû’l-Müslim’e gelüb” onun ordusuna katılmış ve yakın dilâverleri arasında yerini almıştı.(6) Savaşta Ebû Müslim’in “öñünce pehlüvânı idi”, düşmandan korumak için ona siper olup dâimâ önünde giderdi.(7)

Vaktiyle “emîrü’l-mü’minîn ‘Alî -radıyallâhu anh-uñ bir ser-destesi”, yâni kabzalı demir bir sopası “vâr idi.”(8) Hazret-i Ali -radiyallâhu anh- “ekseriyâ zülfikâr lâzım olmayıcak yirde kâfiri ânuñ ile kırardı.”(9) Ondan yâdigâr kalan bu “ser-deste” zamanla elden ele dolaşıp, nihâyet en sonunda “ol pehlüvâna degmiş idi.”(10) Bu öyle bir silâhtı ki, Yezîdîler onunla târ-u mâr kılınmış, “ekseriyâ Yezîd’i ol kır”mıştı.(11) Ne zaman ki “Ebû’l-Müslim vilâyetleri feth idüp”, Emevîler’in yerine “‘Abbâsîler’i halîfe diküb, bırakub Horasân’a getdi”; Ahmed-i Zemcî adlı “bu pehlüvân ki Hârûnü’r-Reşîd’e yetişdi, Hârûnü’r-Reşîd’den icâzet alub Rûm küffârına gazâya vardı, nice vilâyetler alub” Bizans’lıları yenilgiye uğrattı.(12)

Uyanık, zekî ve mahâretli bir şahsiyet olan Ahmed-i Zemcî, bir gün ilhâm-i İlâhî ile, Hazret-i Ali -radiyallâhu anh-in silâhının içine ilginç bir mekanizma yerleştirilebileceğini keşfetti. Dâhiyâne bir biçimde “ferâset ile ser-destenüñ ucın yarub, arasına mücevvef (içi boşaltılmış) demür koyub”, cisim fırlatmaya yarayacak bir tertibat “peydâ idüb, demüre müdevver (dönebilir, yuvarlak) tâş koyub: ‘At!’ didi”; kurduğu mekanizma ne zaman ki içindeki nesneyi attı, atılan cismi şiddetle ileriye doğru fırlattı.(13) Hazret-i “‘Alî -kerremallâhu vechehû-”nun “velâyet”inin desteğiyle nişan aldığı her hedefi vurdu, onunla attığı nesne “her kime vardı ise helâk oldı.”(14) Böylelikle, Ebû Müslim’in akıllı ve mâhir yâverinin eliyle, dünyanın basit yapıdaki ilk “tüfeng”i îcâd edilmiş oldu!..(15)

Bayburt’lu Osmân’ın naklettiği rivâyette her ne kadar ayrıntılı bir tasvire yer verilmese de, atılan cismi sür’atle fırlatabildiğine ve hedefini imhâ edecek şiddette vurabildiğine göre, Ahmed-i Zemcî’nin îcâd ettiği ilk tüfeğin, içine yerleştirilen cismi kuvvetle iten bir yay tertibâtına ve onu ateşleyen bir barut mekanizmasına sahip olduğunda şüphe yoktur.

Ahmed-i Zemcî’nin Macar Diyârına Gidip,
Tüfeği Macar Halkına Öğretmesi:


Bayburt’lu Osmân’ın “Tevârîh-i Cedîd-i Mir’ât-ı Cihân”ında, Ahmed-i Zemcî’nin tüfeği îcâd ettikten sonra Macaristan’a gittiğini ve îcâd ettiği bu muhteşem silâhı önce Macar’lara öğrettiğini gösteren önemli bir kayıt yer almaktadır.
Müverrihin tespitine göre, yeryüzünde “ibtidâ (ilk) tüfengi ol zuhûra getürdi”ği için,(16) o âna kadar “tüfek” Avrupa’lılar tarafından bilinmiyordu. Tüfeğin ilk mûcidi olan Ahmed-i Zemcî, âhir ömründe “Macar vilâyetine vardı, ânda bir begüñ kızın müsülmân idüb aldı.”(17) Uzak diyarlardan gelip kendi topraklarına yerleşen Zemcî’den geniş ölçüde istifâde eden “Macar halkı tüfengi ândan ögrendiler” ve zamanla savaşlarda kullanır hâle geldiler.(18)

Osmanlı Ordusuna İlk “Tüfek”
Hangi Pâdişah Tarafından Getirildi?


Daha önce belirttiğimiz üzere; Kemâl Paşa-zâde’nin “Tevârîh-i Âl-i ‘Osmân”ın “I. Defter”inde, Osman Gâzî’nin babası Ertuğrul Gâzî’nin Selçuklu Sultânı Alâüddîn Keykûbâd’ın emriyle Karacahisar tekfurunun üzerine yürüyüşünü anlatırken; “Dârü’l-harbde darbzen ve tüfengle cenge âhenk olunmazdı ki, ânları atub ol nâr-ı kâr-ı zâruñ şerrârıyle küffâruñ harmen-i karârın yıkalar, yebâb idelerdi.” demesinden,(19) Osmanlı Devleti’nin kuruluşundan kısa bir süre önce ne Türk ordusunda, ne de küffâr ordusunda “tüfek” kullanılmadığı açıkça anlaşılmaktadır.
Batılı târihçilerden Djurdjica Petroviç yaptığı araştırmalar neticesinde, tüfeğin ilk şekli olan ve taşınabilir küçük bir topu anımsatan “arkebüz”lerin 1380’li yıllarda kullanılmaya başladığını keşfetmiş; “Gelecekte daha çok araştırılırsa, bu târihin 10 veya 20 yıl daha geriye götürülebileceğini” söylemişti.(20)

Dergimizin geçen ayki sayısında Kemâl Paşa-zâde’nin “Tevârîh-i Âl-i ‘Osmân” adlı eserinin “III. Defter”indeki, 1360 (H. 762)’deki Çorlu kuşatmasında “tüfek” kullanıldığını gösteren; “Savâş kumâşı satıldı, top-u tüfeng çatıldı, sapandan at-u âdem biri-birine katıldı.” kaydına dayanarak,(21) tüfeğin Murâd Hüdâvendigâr Hân döneminde kullanıldığını ortaya koymuş ve böylece Osmanlı ordusunda tüfeğin kullanılış târihini, Petroviç’in işâret ettiği târihten yirmi yıl öncesine götürmüştük. Kemâl Paşa-zâde’nin bu ifâdesi, sâdece Murad Hüdâvendigâr Hân döneminde “tüfek” kullanıldığını gösteren bir işâretten ibârettir, tüfeğin Osmanlı ordusuna ilk defâ o dönemde girdiği mânâsına gelmemektedir.
Kemâl Paşa-zâde, Ertuğrul Gâzî döneminde tüfeğin bilinmediğini söylediğine ve diğer bir rivâyetinde Murad Hüdâvendigâr döneminde tüfeğin kullanıldığını açıkça zikrettiğine göre, tüfeğin Osmanlı ordusuna Osman Gâzî ile Murad Hüdâvendigâr arasındaki dönemde girmiş olması gerekir. İşte Bayburt’lu Osmân’ın “Tevârîh-i Cedîd-i Mir’ât-ı Cihân”ında bu müphem meseleye son noktayı koyacak ve “tüfek”le ilgili çarpık iddiâları kökünden kazıyacak öyle bir rivâyet vardır ki, “târihçi” geçinen “tahrifçi”lerin altından kalkması mümkün değildir!..
“Tevârîh-i Cedîd-i Mir’ât-ı Cihân” adlı eserinde, tüfeği ilk kez “Ahmed-i Zemcî” adlı bir İslâm dilâverinin keşfedip Macar’lara öğrettiğini rivâyet eden Bayburtlu Osmân, bu rivâyetinin hemen ardından, Osmanlı ordusuna getirilişinin de Orhân Gâzî döneminde gerçekleştiğini ifâde ederek: “Sultân Orhân dahî Macar pâdişâhına âdem gönderüb, bir kaç tüfeng getürdüb yeñi-çerîlere virdiler, öñince yürüdiler.” kaydını düşmüş(22) ve zamâne “tahrifçi”lerinin daha o zamandan defterini dürmüştür!
Müellifin bu ifâdesinden açıkça anlaşılıyor ki, tüfek Osmanlı ordusuna ilk kez Orhan Gâzî tarafından getirilmiş, yeniçerilerin ellerine onun emriyle teslim edilmiş ve Kemâl Paşa-zâde’nin “III. Defter”deki; “Biñ tîr-endâz ki, atdukları tüfek tîri yire düşmezdi, emîr-i dilîr Mâl-koç’la sağ kola turdılar.” sözüyle de sâbit olduğu üzere, 1389’da meydana gelen Birinci Kosova Meydan Muhârebesi’nde ve onu izleyen diğer seferlerde kullanılmaya devam etmiştir.(23)

Müverrih Bayburt’lu Osmân’ın naklettiği bu rivâyetler, tüfeğin müslüman bir dilâver tarafından îcâd edildiğini ve Avrupa’lılara bizzat onun tarafından öğretildiğini; Osmanlı ordusuna ise daha henüz kuruluş döneminde, Orhan Gâzî’nin emriyle girdiğini kesin bir dille te’yid etmektedir. Bu rivâyetler, “târihçi” kılığında ortalıkta dolaşan “tahrifçi”lerin ipliklerini pazara, yalanlarını su yüzüne çıkaran kesin birer delildir.
Türk “târih”ini “tahrif” etmek için kendilerini yırtan bu seviyesiz “tahrifçi”ler, bu apaçık delillerden sonra ya bu gülünç iddiâları dillerine dolamaktan, ya da artık “târihçi” sıfatıyla ortalıkta dolaşmaktan vazgeçmek mecbûriyetindedir!..

(1) Târihten Sayfalar: “‘Top’ ve ‘Tüfek’ Gibi Ateşli Silâhlar Osmanlı Ordusuna Ne Zaman Girmiştir?”, Hakikat Aylık İslâm Dergisi, Ağustos 2007, sy. 167, s. 44-46.
(2) Süleymâniye Ktp. Mikrofilm Arşivi, nr.: 478; Fotokopi Arşivi, nr.: 88.
(3-11) Bayburt’lu Osmân, “Tevârîh-i Cedîd-i Mir’ât-ı Cihân”, Süleymâniye Ktp. Mikrofilm Arş., nr. 478, vr. 250.
(12) Bayburt’lu Osmân, a.g.e., vr. 250-251.
(13-18) Bayburt’lu Osmân, a.g.e., vr. 251.
(19) Kemâl Paşa-zâde, “Tevârîh-i Âl-i Osmân”, I. Defter, Millet Ktp. Ali Emîrî, Tarih, nr.: 30, vr. 9a.
(20) Djurdjica Petroviç, “Fire-arms in the Balkans on the Eve of and after the Ottoman Conquests of the Fourteenth and Fifteenth Centuries”, haz.: V. J. Parry - M. E. Yapp, War, Technology and Society in the Middle East, Oxford Universty Press, s. 186, 191. bas.: London, 1975.
(21) Kemâl Paşa-zâde, “Tevârîh-i Âl-i Osmân”, III. Defter, Millet Ktp. Ali Emîrî, nr.: 30, vr. 79b.
(22) Bayburt’lu Osmân, a.g.e., vr. 251.
(23) Kemâl Paşa-zâde, a.g.e., nr.: 30, vr. 112b.

Fatih Sultan Mehmed'in şehre girişini gösteren tablo.


Fatih Sultan Mehmed'in şehre girişini gösteren tablo.


İstanbul'un fethi dendiğinde zihnimizde canlanan şeylerden biri de Fatih Sultan Mehmed'in şehre girişini gösteren tablodur. Bu tabloda Fatih, beyaz bir at üzerinde zırhlı olarak tasvir edilmiştir. Hemen arkasında; bir tanesinde fetih suresinin ilk iki ayeti, diğerinde de kelime-i tevhid yazılı iki al bayrak bulunmaktadır.

Fatih'in atının hemen sağ yanında, hocası Akşemseddin'i görürüz. Yerde insan cesetleri, cansız at bedenleri vardır. Fetih ordusu şehre girmekte ve mukaddes bir an yaşanmaktadır. Fetih gününü anlatan bu nefis tabloda Fatih'in atının sol yanında sakallı bir yeniçeri görürüz. Tüfeğini çapraz tutmuş bu asker, o anı tuvale geçiren ressamın ta kendisidir.

Sultan Abdülhamid Han'ın emriyle yapılan bu eser, “Ressam-ı Hazret-i Şehriyarî” unvanıyla saray ressamlığı görevini icra eden Fausto Zonaro'ya aittir. 1905 yılında tamamlanan eserde Zonaro, kendisini fetih ordusunun bir askeri olarak göstermiştir. Bu bir imza tekniğidir. Ve Zonaro esere kendisini o kadar mahir bir şekilde kompoze etmiştir ki onu tam bir Türk askeri olarak görürüz.

Ne var ki bu tablo bir röprodüksiyondur. Eserin aslı Hasan Rıza isimli bir Türk ressama aittir. Hasan Rıza'nın eseriyle Zonaro'nun eseri o kadar aynı o kadar aynıdır ki sağdaki zenci askerden Fatih'in duruş şekline, yerdeki cesetlerden duvar perspektifine kadar her şey “hüvesi hüvesine” aynıdır. Farklı olan tek şey vardır iki eser arasında: Fatih'in sol yanındaki yeniçeridir.

Birinci Dünya Savaşında İngilizlere,150 bin askerimiz esir düştü.


Birinci Dünya Savaşında İngilizlere,150 bin askerimiz esir düştü.


Birinci Dünya Savaşı'nda İngilizlere,150 bin askerimiz esir düştü.
Bu askerlerden bir kısmı da Mısır'ın İskenderiye şehri yakınlarında bulunan Seydibeşir Usare Kampı'na
hapsedildi.

********

Kampın tam adı,'Seydibeşir Kuveysna Osmani Useray-I Harbiye Kampı' idi.
Bu kampta,1918'de Filistin Cephesinde esir düşen 16. Tümen'in 48. Alayı'na bağlı Osmanlı Askerleri tutuluyordu.

12 Haziran 1920'ye kadar iki yıl boyunca her türlü işkence, eziyet, ağır hakaretler ve aşağılamaya maruz kaldılar.

********

İnsanlık dışı muamelenin nedeni ise Ermeniler idi…

********

Kamptaki, Türkçe bilen Ermeni tercümanların yalan yanlış çevirileri ve kışkırtmaları nedeniyle,kampların İngiliz komutanları,
azılı Türk Düşmanı haline gelmişlerdi.

********

Savaş bitmişti.
Ancak,kamptaki ağır koşullar nedeniyle ölenler dışındaki askerleri teslim etmek,İngilizlerin işine gelmiyordu.
Çünkü,olası yeni bir savaşta,bu askerlerin yeniden karşılarına çıkabilecekleri, Ermeniler tarafından,İngilizlerin beyinlerine işlenmişti.

********

Çözüm
Toplu katliamdı…Askerlerimiz,mikrop kırma bahanesiyle,
süngü zoruyla dezenfekte havuzlarına sokuldu.

Suya normalin çok üzerinde'krizol' maddesi
katılmıştı..
Mehmetçik,suya daha ayağını soktuğunda,aşırı krizol maddesi nedeniyle haşlanıyordu.
Ancak,İngiliz Askerleri,dipçik darbeleri ile askerlerimizin havuzdan çıkmalarına izin vermiyorlardı.

Mehmetçikler,bellerine kadar gelen suya başlarını sokmak istemediler.

Bu kez İngilizler havaya(başlarının üzerine)
ateş etmeye başladı.Askerlerimiz,ölmemek için,çömelerek başlarını suya soktular.
Ancak,başını Sudan kaldıran artık göremiyordu.Çünkü gözleri yanmıştı…

********

Dışarı çıkanların halini gören sıradaki askerlerimizin direnişleri de fayda etmedi ve 15 000 (15 bin) askerimiz kör oldu.
Bu vahşet,25 Mayıs 1921 tarihinde TBMM.' de görüşüldü.
Milletvekilleri Faik ve Şeref Beyler bir önerge vererek,
Mısır'da esirlerin Krizol banyosuna sokularak,15 bin vatan evladının gözlerinin kör edildiğini,bunun faili olan
İngiliz doktor,Garnizon Komutanı ve
Askerlerin cezalandırılması için,TBMM' nin teşebbüse geçmesini istediler.

********

Yeni kurulan devletin bin türlü derdi vardı.
Ağır sorunlarla uğraşan TBMM' de bu hesap sorma işi unutuldu gitti.Ama onlar unutmuyorlar…


Kendi ihanetlerini bile soykırım ambalajına sarıp,dünya kamuoyuna sunuyorlar.



********

ERMENİLİLER SOYKIRIM YAPILDI DİYE DÜNYAYI AYAĞA KALDIRIYOR.

BİZİM TARİHİMİZDEN HABERİMİZ YOK.!!!