10 Kasım 2012 Cumartesi

KURAN HARFLERİ YERİNE LATİN HARFLERİNİN GELİŞİ

ATATÜRK HEYKELLERİ İNÖNÜ TARAFINDAN HURDACIYA SATILIR

Atatürkle ilgili o yasak kalktı



Atatürkle ilgili o yasak kalktı


Gizli sırları ortaya çıkacak...
 


Atatürk'ün eşi olan Latife hanımın mektuplarının özel hayat dahilinde olmadığı ve yayınlanabilineceğine karar verildi

...

Yargıtay, Latife Hanım’ın Atatürk’e yazdığı mektupların yayınlanmasının özel hayatın ihlali olmadığına hükmetti ve yasayla korunan Atatürk’ün hatırası kapsamında değerlendirmedi.

Yargıtay 12’nci Ceza Dairesi, Atatürk’ün eşi Latife Uşaklıgil’e ait 7 mektubun bir gazetede yayınlanmasından sonra ailenin başvurusu üzerine verilen kovuşturmaya yer yok kararlarına karşı Adalet Bakanlığı’nın “kanun yararına bozma” talebini reddetti.


NE HAKARET NE DE GİZLİLİĞİ İHLAL VAR

Yargıtay, mektupların yayınlanması nedeniyle Latife Hanım’ın hatırasına hakaret oluşturabilecek ifadelerin bulunmadığını, sadece mektupların yayınlanmasının “hakaret” kapsamında değerlendirilemeyeceğini kaydetti. Haberleşmenin ve özel hayatın gizliliğinin ihlal iddiasını da değerlendiren Yargıtay, TCK’nın “Haberleşmenin gizliliğini ihlal” edilmesini düzenleyen 132. maddesi ile “özel hayatın gizliliğini ihlal” edilmesini düzenleyen 134. maddeleri yönünden de kararı inceledi. Şikayete tabi olan bu suçların ölen kişiler için düşünülemeyeceğini kaydeden Yargıtay, mektuplarda müştekilerin özel hayatlarına ilişkin bilgilerin yer almadığını, dolayısıyla haberleşmenin ve özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun da oluşmasını hükmetti.

 
ATATÜRK'ÜN HATIRASI KAPSAMINDA DEĞİL
 
Yargıtay, Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu kapsamında “Eser mahiyetinde olmasa bile mektup, hatıra ve buna benzer yazıların” yayınlanamayacağı hükmü uyarınca yapılan itirazı da yerinde bulmadı. Yargıtay, aynı kanunun 85/1 maddesinde “meğer ki, yazanın ölümünden itibaren 10 yıl geçmiş bulunsun” ibaresi olduğunu hatırlattı. Yargıtay, bu hüküm nazara alındığında 1975 yılında ölen Latife Hanım’ın mektupların yayınlanmasında bir aykırılık olmadığını tespit etti. Atatürk’e yazılan bu mektupların Atatürk’e ait eşyalara koruma sağlayan 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu 23.maddesine de aykırı bulunmadı.
 
ADALET BAKANLIĞI İTİRAZ ETTİ
 
Latife Hanım’a ait mektuplar 2008’de yapılan bir müzayede ile satışa çıkarılmış ancak İstanbul Mali Suçlarla Mücadele ekipleri 9 sayfadan oluşan 7 mektubun asıllarına el koymuş ve bunları Genelkurmay Askeri Müze ve Kültür Sitesi Komutanlığı’na göndermişti. Mektupların bir gazetede yayımlanması üzerine Latife Hanım’ın mirasçıları Bakırköy Başsavcılığı’na 4 başlıkta suç duyurusunda bulundu. Mirasçılar, “ölen kişinin hatırasına hakaret”, “haberleşme ve özel hayatın ihlali”, “Fikir ve Sanat Eserleri Kanunun ihlali” ile “Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu”nun ihlal edildiğini iddia etti. Bakırköy Başsavcılığı başlattığı soruşturma sonrasında kovuşturmaya yer olmadığı kararı aldı. Bu karara Bakırköy 1. Ağır Ceza Mahkemesi nezdinde itiraz edildi. Bakırköy 1. Ağır Ceza Mahkemesi de kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin kararı yerinde bularak itirazı reddetti. Ancak kesinleşen bu karara bu sefer Adalet Bakanlığı itiraz etti. Bakanlık, kararı kanun yararına bozma talebiyle Yargıtay’a taşıdı. Yargıtay da verilen kararın doğru olduğuna hükmetti.

‘ULUSAL PUT /ULUSAL KAHRAMAN’


‘ULUSAL PUT /ULUSAL KAHRAMAN’


Yıllar önce Ankara’da “Atatürkçülük” üstüne bir panele çağrılmıştım. “Soru-cevap” kısmında yaşlı bir emekli subay söz aldı, “Ana rahmindeki bebeğin beynine Atatürkçülüğü yerleştirmeliyiz” dedi.
Niye böyle bir zorunluluğumuz var?
İkincisi, bu iyi bir şey mi?
Zaten yıllardır yapılıyor, sonuçları da ortada.
Uluslar, “ulusal kahraman” isterler. Bu dünyada Türkiye Cumhuriyeti diye bir ülke varsa, onun Mustafa Kemal Atatürk’ü en başta gelen “ulusal kahraman”ı olarak benimsemesi son derece doğaldır. Ama bizim bu ülkede yıllardır yaptığımız, böyle bir çerçeveyi aşıyor. Çeşitli durumlarda, “putlaştırma” gibi kelimelerle anlatılan şeyi yapıyoruz. Bizim yaptığımızı başka bir ülkede yaptıkları zaman, bunun tuhaflığını ya da komikliğini görüyoruz. Örneğin Kuzey Kore’de “Başkan” ölünce, akasından sahneye çıkan herkesin ağlaması gerekiyor. Ağlamayan tasfiye oluyor. Biz de bunu haber yapıyor, gülüyoruz.
Ya da Berlin Duvarı’ndan sonra o acayip “sosyalizm”den kurtulan toplumlar eğitim sistemlerinden Marksizm’i çıkardılar diye biz burada seviniyoruz. Ama şimdilerde “Atatürk ilke ve inkılâpları” dersi üzerine kriz geçirenler de var.
Yani, sonuçta “Burası Türkiye” ideolojisine geliyoruz. “Burada böyle”!
“Ulusal kahraman”ı “ulusal put” hâline getirmenin bütün yapaylıklarını, zorlamalarını, bunun genel dünya görüşü üzerindeki yıkıcı etkilerini yıllardır yaşıyoruz. Niçin?
Çünkü Türkiye belirli koşullarda bir “ulus-devlet” oldu ve bu koşullar Ordu’yu toplumun birinci siyasî belirleyicisi hâline getirdi. Ordu da, toplumdaki bu rolünü, Atatürk’ün her türlü mirasının tek koruyucusu olmak gibi bir işlevle açıkladı ve haklı gösterdi. Böyle bir siyasî sisteme razı olanlar, Atatürk’ün de bu şekilde putlaştırılmasından tedirgin olmadılar, tersine, bunun bir tür “güvence” olduğu düşündüler.
Bir kere, böyle bir rejimin kendisi yanlıştı, kötüydü. Kuruluş koşulları öyle olabilir ve geçmişte olup biteni başa alıp bir daha yaşayamazsınız. Ama öyle olmuş diye onu ilelebet öyle devam ettirmek zorunda değilsiniz.
Bir “ayrıcalık” sahibi olan, bunu kaybetmek istemez. Nitekim Türk Silâhlı Kuvvetleri de, hele 12 Eylül darbesinin kendisine sağladığı “hâkim-i mutlak” konumu kaybetmek istemedi ve bunun için ciddi bir mücadele verdi. Yok “ayışığı”, yok “sarıkız”, bu mücadelenin büründüğü somut biçimler. Şimdilik, Türkiye bu “vesayet” sisteminden çıkmış gibi görünüyor. Umarız gerçekten de öyledir, o yapılanma artık geçmişte kalmıştır.
Ancak, Silahlı Kuvvetler’in bundan böyle darbe yapmayacak ya da yapamayacak olması bir şey; bu rejimin bunca yıldır bu şekilde hüküm sürmüş olmasının bugün de devam eden etkileri başka bir şey. O rejimin yeniden üretilmesi için öyle bir putlaştırma olgusu çevresinde oluşturulmuş bir ideoloji gerekiyordu. Her şey onun adına yapıldığı ya da onunla haklı gösterildiği için, toplumun “normal” bir toplum hâline gelmesi de “ulusal put”un “ulusal kahraman” olarak normalleşmesine bağlı.
Ama böyle bir “normalleştirme” olacaksa, onun kendisinin de “normal” olması gerekiyor. Serinkanlılık, nesnellik içinde olacak bir şey bu. Öfkeyle, nefretle olacak bir şey değil. Bir hamaset biçiminin yerine başak bir hamaset koymakla olacak bir şey hiç değil.
Ne var ki, 90 yıldır sürmüş bir “sistem”den söz ediyoruz; bunun yarattığı etkiler var, tepkiler var. Bunun taraftarında olduğu kadar hasmında da yarattığı bir ruh hâli var. O ruh hâli de serinkanlılığa değil, kör dövüşüne daha yatkın.

(Taraf yazarı Murat Belge)
 

http://www.timeturk.com/tr/2012/09/07/murat-belge-ataturkculeri-cok-kizdiracak.html


Ah Atatürk ah!



Ah Atatürk ah!


Engin Ardıç “Atatürk 9 Kasım’da mı öldü?” diye yazmış.. Atatürk dediğiniz zatın adı neydi? Mustafa Kemal mi, Mustafa Kamal mı? Nüfus cüzdanında Kamal yazıyor da.. MEB kitaplarında mı yanlış yazıyor, nüfus kayıtlarında mı? Size Selanik’te doğdu diye öğrettiler değil mi? Doğru da Selanik dediğiniz o zaman bir eyalet merkezi.. Mesela 100 yıl önce Şam dediğinizde, Suriye, Lübnan, Ürdün, İsrail ve Filistin’in tamamını, Mısır, Suudi Arabistan, Irak ve Türkiye’nin bir bölümünü de içine alan bir coğrafya kasdedilirdi.. ...

Engin Ardıç yazısını Fatih Bayhan’ın “Teyzem Latife”sindeki Mehmet Sadık Öke’ye dayandırıyor.. Ama tabii, bugün bu kadarı yazılabilmiş.. Ilgaz Zorlu daha fazlasını anlatıyor. Ve anlatılacak gizli kalmış daha birçok gerçek var.. Geçen gün okudum Mihri Belli Aliance İsrailiyete mezunu imiş. Celal Bayar da öyle. Hani şu Galib Hoca.. Mustafa Kemal’in hocasının gerçek adı da Şemsi Efendi değil biliyorsunuz, Şimon Zwi. Açtığı okul da modern eğitim veren bir mektep değil, bir Kabbala okulu. Okulun parasını veren de, Abdulhamid Selanik’e sürüldüğünde evinde kalmaya mecbur bırakıldığı zengin Yahudi işadamı Alatini Efendi var ya, işte o! Atatürk öldü mü, öldürüldü mü, o da ayrı bir soru. Bu sorunun cevabını Mim Kemal Öke bilir ama o da öldü. Bu sırrı sakladığı emanet sandığı da Mason locasında.. Mim Kemal Öke Mason locasının meşrıkı azamı idi.. Aynı gayeye hizmet eden iki cemiyete gerek olmadığı düşüncesi ile Mason locaları kapatıldı ve Meşrıkı azam da Mustafa Kamal’a müşavir yapıldı. CHP varken Mason locasına ne gerek vardı ki! Ha sahi, Mustafa Kemal öldüğünde İsmet Paşa niye ortalıkta gözükmüyor? Öldükten sonra hemen ortaya çıkıyor. Onu kim Mustafa Kamal’ın yerine oturtuyor?.


Ah Fevzi Çakmak ah! O da konuşmadan gitti.. Engin Ardıç Fikriye hanım olayına da değinmiş geçmiş. Topal Osman kalksa da anlatsa o dönemde neler yaşandı.. Faili meçhuller bizim tarihimizde yeni değil.. Mustafa Kemal’in soyu ile ilgili bir sürü şey söyleniyor da, mesela annesinin tek evliliği değil Ali Rıza efendi.. İster misiniz mesela üvey de olsa başka kardeşleri de olsun Mustafa Kamal’ın..


Mustafa Kamal’ın, İbrahim İhsan’la ilişkisini kim ortaya çıkaracak bakalım.. Kim bu İbrahim İhsan? Mustafa Kamal’ın Trablusgarp’tan Sofya’ya geçişinde kritik bir Avusturya seyahati var.. Bad godesberg günleri.. Aileden bunu yazacak kimse yok mu?
Mustafa Kemal 10 Kasım’da ölmedi de, Samsun’a 19 Mayıs’ta mı çıktı?..
Selam ve Dua ile
 
(Abdurrahman DİLİPAK )

http://www.timeturk.com/tr/makale/a-dilipak/ah-ataturk-ah.html



Atatürk 9 Kasımda'mı öldü? 

(Engin Ardıç'ın yazısı için tıklayın)

http://www.sabah.com.tr/Yazarlar/ardic/2011/08/24/ataturk-9-kasimda-mi-oldu

Atatürk, Samsun'a İngiliz vizesiyle gitti.


Atatürk, Samsun'a İngiliz vizesiyle gitti.

 
 
"19 Nisan 1919'da Trabzon'a çıktım"
Bundan tam 22 yıl önce "Zaman" gazetesinin manşeti gündemi sarsıyordu: "Atatürk, Samsun'a İngiliz vizesiyle gitti."

...
Nezih Uzel'in haberine göre, 1972 yılında görüştüğü İngilizlerin istihbarat dairesi başkanı Yüzbaşı Bennett, İngilizlerin, "millî hareketi" başlatmak üzere Anadolu'ya gittiğinin farkına varmalarına rağmen Mustafa Kemal'e engel olmadıklarını söylemiştir. Hemen itirazlar gelir: Madem İngilizler vize verdi, öyleyse belgesi nerede?

Bunun cevabını Türkiye 2 yıl sonra yine gazetemizden öğrenecektir. 19 Mayıs 1991 tarihli "Zaman"ın manşeti bu defa "Samsun'a İngiliz vizesi" şeklindedir ve tam 6 belge ilk kez görücüye çıkmaktadır. (Sonradan bazı hokkabazlar kitaplarında bu belgeleri ilk defa kendilerinin yayınladığını yazarak pay kapmaya çalışacaktır ama nafile.) Haberi yapan Vehbi Vakkasoğlu, belgelerin kendisine, kimliğini bilmediği "Bir dost"un gönderdiğini yazmıştır. Bu benim de tanıma şansına eriştiğim "dost"un kimliğini 20 yıl sonra açıklıyorum: Kâzım Karabekir'in damadı merhum Prof. Faruk Özerengin.

Böylece Türkiye, o zamana kadar dümeni kırık, pusulası bozuk, eski bir vapurla İstanbul'dan kaçarak Samsun'a çıktığını söyledikleri Mustafa Kemal Paşa'nın, aslında resmi bir görevlendirmeyle ve en önemlisi de, İngilizlerin onayıyla Anadolu'ya gönderildiğini öğrenmiş oldu.

Bu arada başka şaşırtıcı ayrıntılar da çıktı karşımıza. Genelkurmay ATASE Arşivi'ndeki bir belge bize Mustafa Kemal Paşa'nın yanında hiç de azımsanmayacak büyüklükte bir "karargâh" götürdüğünü göstermektedir. Bu belgeye göre Bandırma vapuruna 20 subay, 5 memur, 50 küçük subay ve 51 de silahsız küçük subay bindirilecek, yanlarına 17 binek hayvanı, 49 katır vs. ile 4 tane de otomobil verilecektir.(Aktaran: Z. Türkmen, "Mütarekeden Milli Mücadele'ye Mustafa Kemal Paşa", Bengisu Yay., 2010, s. 146.)

Lakin bütün bunlar ortaya çıksa da, Türkiye'de İnkılap tarihlerinin zırhını delip içine giremez. Giremez, çünkü İnkılap tarihleri bu tavırlarıyla bilim olma niteliklerini yitirmişler, bir retoriğe, coşkulu nutuklar atma tavrına gömülmüşlerdir. Bütün bu çalışmalarda anlı şanlı profesörlerin, "Ulu Önder Atatürk'ün dediği gibi..." diye başlayan makalelerini okuyunca tarih bilimi adına hüzünlenmemek elde değil. Bir kişiyi tarih üstü bir şahsiyet yapmaya, onu her bakımdan haklı çıkarmaya çalışmaya çalışan bir anlayışın, 1945 öncesi İtalya ve Almanya'sındaki tarihçilikten pek farkı kalmıyor.

İşte Şark Fatihi Kâzım Karabekir Paşa'nın kitapları, 1933'ten beri resmi tarihe bayrak açmasına, Ali Fuat Cebesoy'un hatıraları 1950'lerden itibaren yayınlanmasına, onca belgeye rağmen geldiğimiz nokta 1927'deki anlayışı aşabilmiş değil.

Kâzım Karabekir, yakın tarihi deşifre ettiği kitaplarında bize Milli Mücadele'nin farklı bir anlatısını veriyor. Lakin kimsenin tındığı yok. Peki bu adam hain mi? Değil. Hırsız mı? Asla. Namussuz mu? Haşa. Genelkurmay Başkanlığı anma toplantısı düzenlediğine göre resmen benimseniyor da. Öyleyse neden söyledikleri kaale alınmıyor?

Mesela Karabekir, Milli Mücadele'nin farklı bir öyküsünü anlatmaya şöyle başlıyor:

"19 Nisan 1919'da Trabzon'a çıktım. Doğu'daki askeri vaziyet şöyleydi..."

Bu sert cümle, Gazi Mustafa Kemal Paşa'nın "Nutuk"una başlarken kullandığı "19 Mayıs 1919'da Samsun'a çıktım" cümlesine bir tür meydan okumadır. Arkasından da özetle şunları der:

İstanbul'a döndüğümde herkesi çok umutsuz gördüm. Arkadaşım İsmet (İnönü) "Bu iş bitti Kâzım, gidip çiftlik satın alalım, sen Kâzım Ağa ol, ben İsmet Ağa olayım." diyordu. Mustafa Kemal'le Şişli'deki evinde görüştük. Hastaydı. İstanbul'da kalmanın tehlikeli olduğunu ve bir an önce Doğu'ya gidip oranın hırpalanmamış kolordusuyla ve mert halkıyla el ele verip istiklal mücadelesini başlatalım dedim. Fakat o sırada Paşa'nın aklı İstanbul'da kalıp kabineye bakan olarak girmekteydi. Bana "Bu da bir fikirdir" dedi. Ben de ona "Fikir değil, karardır" dedim. Ve en kısa zamanda bir yolunu bulup Doğu'ya gideceğimi, gelmesi halinde kendisini başkomutan olarak karşılayacağımı söyledim. Bana "İyi olayım, düşünürüz" diye cevap verdi. Ben de tayinimi Erzurum'a çıkartarak 12 Nisan 1919 günü "Gülcemal" vapuruyla İstanbul'dan vapurla yola çıktım. 17 Nisan'da Samsun'a, 19 Nisan'da da Trabzon'a çıktım. Oradaki Muhafaza-i Hukuk ve Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti üyeleriyle görüşerek Erzurum Kongresi'nin yapılmasına karar verdik ve Mustafa Kemal Paşa'yı davet ettik. Başlangıçta Erzurumlular Mustafa Kemal'e güvenmedikleri için onu kongreye almak istemediler ve benden güvence istediler. Ben de hem kendilerine güvence verdim hem de huzurumda Paşa'ya yemin ettirdim. M.Kemal Paşa'nın Erzurum Kongresi'ne katılmasının önünü açtım.

Karabekir Paşa'nın sözleri bu şekilde sürüyor. Ancak anlattıklarının bizi çok farklı bir yakın tarih resmiyle karşı karşıya getirdiği kesin.

Şöyle de düşünebilirsiniz:

Eğer Karabekir Paşa savaştan sonra iktidarı ele geçirmiş olsaydı belki de biz 19 Mayıs yerine 19 Nisan'ı İstiklal Savaşı'nın başlangıç tarihi olarak okuyacak, Bandırma vapuru yerine Gülcemal'i hatırlayacak, kutlamaları ise Samsun yerine Trabzon'da yapacaktık. Ya da Ali Fuat Cebesoy'un hatıralarını esas alsaydık onu Milli Mücadele'nin başlatıcısı olarak görecektik.

Ne demek istediğimi şöyle netleştireyim:

Tek odaklı bir tarih, tarihin ancak bir kısmını aydınlatabilir. Bir konak düşünün. Biz sadece bir odasını aydınlatmışız, diğerleri karanlık. Elektrik bağlatmıyoruz, bağlatılmasına da karşı çıkıyoruz. Bu durumda o konağın tamamını temsil ettiğimizi nasıl iddia edebiliriz?

Biz de diyoruz ki, konağın bütün odalarına elektrik bağlansın, herkes konuşsun, içini döksün. Çocuklarımız da bu farklı tarih anlatılarını okuyup tartışarak tarihin aynı zamanda demokrasinin de öğretmeni olduğunu öğrensinler. Zaten ne geldiyse tartışamamaktan gelmedi mi başımıza? "19 Nisan 1919'da Trabzon'a çıktım" sözünü bir de bu ışık altında okumaya ne dersiniz?

 
 
Mustafa Armağan

M.KEMAL'İN FİLİSTİN CEPHESİ HEZİMETİ




M.KEMAL'İN FİLİSTİN CEPHESİ HEZİMETİ


Filistin cephesinde üç ordumuz vardı. Dördüncü, Yedinci ve Sekizinci ordulardan mürekkep olup, "Yıldırım Orduları" adını alan bu kuvvetlerin cephe kumandanı Liman Von Sanders'di. Dördüncü ordu kumandanı Cemal Paşa, sekizinci ordu kumandanı ...
Cevad Paşa, yedinci ordu kumandanı ise Mustafa Kemal Paşa idi.
 
31 Ağustos 1918de bu cephede... o kadar âni bir çöküş vukûa geldi ve bu hal, o derece sür'atli bir hezimete yol açtı ki, kilometrelerce geride bulunan ordu kumandanları bile canlarını güçlükle kurtarabildiler.
 
Devletimizi Mondros Mütârekenamesini imzalamaya mecbur bırakan bu hezimet esnasında sekizinci ordu kumandanı Cevat Paşa, kalpağını bile alamadan kendisini Şâm'a zor atmıştır.
 
Bu hezimet, yedinci ordu kumandanı Mustafa Kemal Paşa'nın sağ ve solundaki dördüncü ve sekizinci ordulara haber vermeden âni bir şekilde ric'at (geri çekilme) etmesiyle ortaya çıkmıştır. Bu sûretle merkezi durumdaki yedinci ordunun ani ve habersiz geri çekilmesi ile cephede açılan boşluktan saldıran İngilizler, sağ ve soldaki dördüncü ve sekizinci orduları arkadan kuşatarak 75 bin esir ve 375 adet top ele geçirmişlerdir.
 
K.Mısıroğlu, Lozan zafer mi, hezimet mi? s 173, 174, 175